Gökler güzide seçkinleri kendine davet eder.
Sahra laleleri ve nilüferler,
Saf ve şeffaf akan sular,
Kuşların şarkıları,
Denizlerin ufkundaki güneş ve ayın doğuş ve batışının ihtişamı,
Bahar tomurcuğunun cilvesi,
Çemendeki şebnem zerreciklerinin pırıltısı
ve binlerce başka tecelliler.
Bütün hepsi, tabiatın perde arkasında saklı olan sessiz melodilerdir.
Keşke kalbin gururu bir daha kırılıp, dürüstlük dünyayı sarsa ve canlar ayna gibi parlasa.
Sehere kadar kutsal elçiler mutlak varlığın göklerinde ilahi tecellilerin şarkılarını fısıldayarak insan hayatına kuvvet bahşederler.
Tekrar tanınanlar, meleklerin dillerinden süzülen en son ilahi sesle şöyle söylediler:
Hüdanın bağışlama yolunu isyan ve bozgunculukla kapatma!
Allah’a güven ve hazır bekle! Ki rahmet suları kalbin zeminine aksın ve ölüm baskı gücünü azaltsın,
hayat ağacı tekrar çiçek açsın ve elçiler hüdai sesleri hayatın göklerinde fısıldasın.1
1. Hazrat Shah Maghsoud Sadegh ANGHA,
The Mystery of Humanity, University Press of America, Boston, 1996, pp. 85-86.
