برگزیده­ای از «آواز خدایان»

آسمانها برگزیدگان را دعوت می­کنند.
لاله­های صحرائی و نیلوفرهای آبی،
آبهای صاف و شفاف جاری،
نغمه­های پرندگان،
جلال فرورفتن و برآمدن خورشید و ماه در افق دریا،
جلوه­های شکوفه­های بهاری،
تلألؤ قطرات شبنم بر رخسار چمن­ها
و هزاران تجلی دیگر،
آهنگهای صامت خدایانند که در پرده­های طبیعت مخفی شده­اند.

ای کاش دوباره غرور دلها در هم می­شکست و راستی جهان را در برمی­گرفت و جانها چون آئینه جلا می­یافت،

تا سحرگاه فرستادگان مقدس بر آسمان وجود سرودهای خدایان را زمزمه می­کردند و حیات انسان را نیرو می­بخشیدند.

بازشناختگان گفته­اند آخرین آواز خدایان که به زبان فرشتگان می­گذشت این بود:

به پیروی از عصیان و تباهی راه آمرزش را مسدود مکنید. به خدایان اعتماد داشته باشید و منتظر بمانید. تا نهرهای رحمت در زمین دلها جاری شده و مرگ از قوت فشار خود بکاهد. و دوباره شجر حیات شکوفان گردد و فرستادگان آواز خدایان را در آسمان حیات زمزمه کنند.1

1. Hazrat Shah Maghsoud Sadegh ANGHA, The Mystery of Humanity, University Press of America, Boston, 1996, pp. 85-86.