حضرت جلالالدّین علی میرابوالفضل عنقا سی و نهمین استاد مکتب طریقت اویسی میباشند.
ایشان در سال 1266 هجری قمری/ 1849 میلادی در قزوین بدنیا آمدند و تا نوزده سالگی در آنجا به کسب معارف اسلامی و تحصیل سایر علوم متداول زمان پرداختند و مقارن سال 1284 هجری قمری/ 1867 میلادی به تهران آمدند. در اینجا به خدمت استاد عارف کامل و مکمل، حضرت آقا عبدالقادر جهرمی شتافته و تحصیلشان را زیر نظر هدایات و تعالیم ایشان تا مرحلۀ استادی به پایان رساندند.
حضرت جلالالدّین علی با همّت دائم و خدمت مداوم، پشتکار، نظم و اطاعت به تکمیل کمالات نفس پرداختند به گونهای که قطب یگانۀ تمامی سلسلهها در عصر خویش شدند. ایشان علاوه بر دریافت خرقۀ اصل از حضرت آقا عبدالقادر جهرمی در طریقت اویسی، از استادان طریقتهای دیگر، ازجمله حضرت شیخ محمّد جاسبی، خلیفۀ سلسلۀ معروفی نعمت اللّهی و همچنین از حضرت سیّد حسین موسوی دزفولی قطب طریقه ذهبی، اجازۀ ارشاد و تعلیم را دریافت نمودند.
ایشان در بیست و نهم جمادی الثانی1333(هـ.ق) مطابق با 25 اسفند ماه 1293 هجری شمسی (16 مارس 1915 میلادی) درتهران رحلت فرمودند و آرامگاه ایشان در ابن بابویه شهر ری تهران قرار دارد.
آثار ارزشمند مختلفی از ایشان درباره حقایق تصوّف و علم الاسرار و همچنین فلسفه و علوم مختلفه به صورت شعر و نثر بجا مانده است. تعدادی از آثار حضرت جلالالدّین علی میرابوالفضل عنقا عبارتند از آداب فقر درسلوک، احادیث قدسی، اشارات الحسینیّه، انوار قلوب سالکین، حقایق المناقب، غنچۀ باز در شرح گلشن راز.
